بررسی ریدایرکت و هدرها

ریدایرکت ۳۰۱ یعنی این نشانی برای همیشه تغییر کرده و گوگل باید اعتبار نشانی قدیم را به نشانی تازه بسپارد. ریدایرکت ۳۰۲ یعنی موقت است و گوگل نشانی قدیم را همچنان اصلی می شمارد. به کار بردن ۳۰۲ جایی که باید ۳۰۱ باشد، متداول ترین راهی است که یک کوچ سایت رتبه ها را از دست می دهد.

یک کاربرد دیگر که کمتر به ذهن می رسد، سرعت است. پشت هر پرش ریدایرکت یک رفت وبرگشت کامل شبکه نشسته، و روی موبایل داخل ایران این رفت وبرگشت هزینه دارد. ممکن است کسی که example.com را می نویسد پیش از آنکه یک نقطه از صفحه را ببیند سه بار جابه جا شود: نخست از http به https، بعد از نسخهٔ بی www به نسخهٔ دارای www، و در آخر از صفحهٔ خانه به نسخهٔ زبانی. هر سه ضروری اند، اما هر سه می توانند در یک مرحله جمع شوند.

روی پاسخ آخر، هدرها حرف دیگری می زنند. از هدر فشرده سازی می فهمید سرور خروجی را فشرده تحویل می دهد یا خام؛ اگر این هدر نباشد، هر کاربر حجمی چند برابرِ لازم پایین می کشد. هدر کش هم تعیین می کند مرورگر اجازه دارد فایل ها را ذخیره کند یا هر مرتبه از نو بگیرد. تاثیر این دو هدر روی بازدید دوم معمولا از هر بهینه سازی دیگری بیشتر است.

برای سایتی که زیر کلادفلر یا هر شبکهٔ توزیع محتوای دیگری قرار دارد، در خواندن هدرها محتاط تر باشید. چیزی که می بینید پاسخ گرهٔ لبه است، نه لزوما پاسخ سرور اصلی شما؛ شاید فشرده سازی را مشاهده کنید در حالی که مبدا هیچ چیز فشرده نمی کند و شبکهٔ توزیع جای آن را پر کرده است. هر وقت سایت را از پشت آن شبکه بردارید، این هدر هم از دست می رود.

سرور ما هر پرش را جداگانه و بدون دنبال کردن خودکار درخواست می کند، تا سقف ۱۰ پرش، و حلقه ها را می شناسد. موردی که در عمل زیاد پیش می آید: اگر ریدایرکت http به https و سپس www به بدون www پشت سر هم انجام شود، دو پرش می شود؛ در لایهٔ وب سرور می توان هر دو را در یک پرش ادغام کرد.

اجرای این ابزار روی زیرساخت خودمان است و هیچ دادهٔ خریداری شده ای پشت آن نیست، پس هزینه ندارد و همین طور می ماند. تنها محدودیتش یک سقف روزانه است که نمی گذارد یک ربات کل ظرفیت را اشغال کند.

سقف روزانه به ازای هر بازدیدکننده شمرده می شود. اگر بیش از آن نیاز دارید، یک حساب بی هزینه سقفتان را بالا می برد.

همه ابزارهای سئو