بررسی ریدایرکت و هدرها

ریدایرکت ۳۰۱ یعنی این نشانی برای همیشه تغییر کرده و گوگل باید اعتبار نشانی قدیم را به نشانی تازه بسپارد. ریدایرکت ۳۰۲ یعنی موقت است و گوگل نشانی قدیم را همچنان اصلی می‌شمارد. به کار بردن ۳۰۲ جایی که باید ۳۰۱ باشد، متداول‌ترین راهی است که یک کوچ سایت رتبه‌ها را از دست می‌دهد.

یک کاربرد دیگر که کمتر به ذهن می‌رسد، سرعت است. پشت هر پرش ریدایرکت یک رفت وبرگشت کامل شبکه نشسته، و روی موبایل داخل ایران این رفت وبرگشت هزینه دارد. ممکن است کسی که example.com را می‌نویسد پیش از آنکه یک نقطه از صفحه را ببیند سه بار جابه جا شود: نخست از http به https، بعد از نسخهٔ بی www به نسخهٔ دارای www، و در آخر از صفحهٔ خانه به نسخهٔ زبانی. هر سه ضروری اند، اما هر سه می‌توانند در یک مرحله جمع شوند.

روی پاسخ آخر، هدرها حرف دیگری می‌زنند. از هدر فشرده سازی می‌فهمید سرور خروجی را فشرده تحویل می‌دهد یا خام؛ اگر این هدر نباشد، هر کاربر حجمی چند برابرِ لازم پایین می‌کشد. هدر کش هم تعیین می‌کند مرورگر اجازه دارد فایل‌ها را ذخیره کند یا هر مرتبه از نو بگیرد. تاثیر این دو هدر روی بازدید دوم معمولا از هر بهینه سازی دیگری بیشتر است.

برای سایتی که زیر کلادفلر یا هر شبکهٔ توزیع محتوای دیگری قرار دارد، در خواندن هدرها محتاط‌تر باشید. چیزی که می‌بینید پاسخ گرهٔ لبه است، نه لزوما پاسخ سرور اصلی شما؛ شاید فشرده سازی را مشاهده کنید در حالی که مبدا هیچ چیز فشرده نمی‌کند و شبکهٔ توزیع جای آن را پر کرده است. هر وقت سایت را از پشت آن شبکه بردارید، این هدر هم از دست می‌رود.

سرور ما هر پرش را جداگانه و بدون دنبال کردن خودکار درخواست می‌کند، تا سقف ۱۰ پرش، و حلقه‌ها را می‌شناسد. موردی که در عمل زیاد پیش می‌آید: اگر ریدایرکت http به https و سپس www به بدون www پشت سر هم انجام شود، دو پرش می‌شود؛ در لایهٔ وب سرور می‌توان هر دو را در یک پرش ادغام کرد.

اجرای این ابزار روی زیرساخت خودمان است و هیچ دادهٔ خریداری شده‌ای پشت آن نیست، پس هزینه ندارد و همین طور می‌ماند. تنها محدودیتش یک سقف روزانه است که نمی‌گذارد یک ربات کل ظرفیت را اشغال کند.

سقف روزانه به ازای هر بازدیدکننده شمرده می‌شود. اگر بیش از آن نیاز دارید، یک حساب بی هزینه سقفتان را بالا می‌برد.

همه ابزارهای سئو