بررسی تگ‌های متا و کنونیکال

تگ‌های متا همان بخش از صفحه‌اند که کاربر نمی‌بیند اما گوگل و تلگرام و واتساپ می‌خوانند: عنوان، توضیح، کنونیکال، دستور ایندکس و تصویر به اشتراک‌گذاری. اگر عنوانی که در نتایج گوگل می‌بینید با انتظارتان نمی‌خواند، این تفاوت تقریبا همیشه از همین جا می‌آید.

در میان این تگ‌ها کنونیکال بیش از همه دردسرساز است، چون کارش را بی سر و صدا انجام می‌دهد. وقتی کنونیکال به صفحه‌ای جز خودِ صفحه اشاره کند، پیامش به گوگل این است که این نسخه را کنار بگذار، و گوگل هم بی هیچ پیام خطا و بی هیچ اطلاع رسانی کنارش می‌گذارد. پرتکرارترین حالت این است که همهٔ صفحه‌ها کنونیکالِ صفحهٔ نخست را می‌گیرند، معمولا در پی یک پیکربندی غلط در افزونهٔ سئو یا کوچ از محیط آزمایشی.

دومین چیزی که باید نگاهش کرد تعداد H1هاست. حالت درست، یک H1 در هر صفحه است که بگوید صفحه دربارهٔ چیست. اگر هیچ H1ای نباشد، گوگل ناچار به حدس زدن است؛ اگر بیش از یکی باشد، معمولا قالب لوگو یا نام سایت را به صورت H1 نوشته است. هیچ کدام از این دو فاجعه نیست، اما هر دو یک معنا دارند: ساختار صفحه را کسی که به آن دقت کند نچیده است.

مورد سوم تگ‌های پیش نمایش اجتماعی است که تقریبا همیشه فراموش می‌شوند در حالی که سریع‌ترین اثر را دارند. اگر لینک شما در واتساپ یا تلگرام بدون عکس و بدون شرح باز شود، در مقایسه با همان لینک همراه یک کارت مرتب، خیلی کمتر کلیک می‌خورد. برای سایت‌هایی در ایران که بخش عمدهٔ بازدیدشان از این دو پیام رسان تامین می‌شود، این تغییر کوچک بازده بالایی دارد.

سرور ما HTML خام صفحه را می‌گیرد و تگ‌ها را بدون اجرای جاوااسکریپت می‌خواند. این یک محدودیت واقعی است: اگر تگ‌های متای سایت شما با جاوااسکریپت ساخته شوند، مانند برخی سایت‌های ری اکت و نکست، اینجا خالی به نظر می‌رسند. با این حال گوگل هم در گذر نخست همان HTML خام را می‌بیند، پس خالی بودن این خروجی خودش یک هشدار است، نه صرفا خطای ابزار.

اجرای این ابزار روی زیرساخت خودمان است و هیچ دادهٔ خریداری شده‌ای پشت آن نیست، پس هزینه ندارد و همین طور می‌ماند. تنها محدودیتش یک سقف روزانه است که نمی‌گذارد یک ربات کل ظرفیت را اشغال کند.

سقف روزانه به ازای هر بازدیدکننده شمرده می‌شود. اگر بیش از آن نیاز دارید، یک حساب بی هزینه سقفتان را بالا می‌برد.

همه ابزارهای سئو