بررسی تگ های متا و کنونیکال

تگ های متا همان بخش از صفحه اند که کاربر نمی بیند اما گوگل و تلگرام و واتساپ می خوانند: عنوان، توضیح، کنونیکال، دستور ایندکس و تصویر به اشتراک گذاری. اگر عنوانی که در نتایج گوگل می بینید با انتظارتان نمی خواند، این تفاوت تقریبا همیشه از همین جا می آید.

در میان این تگ ها کنونیکال بیش از همه دردسرساز است، چون کارش را بی سر و صدا انجام می دهد. وقتی کنونیکال به صفحه ای جز خودِ صفحه اشاره کند، پیامش به گوگل این است که این نسخه را کنار بگذار، و گوگل هم بی هیچ پیام خطا و بی هیچ اطلاع رسانی کنارش می گذارد. پرتکرارترین حالت این است که همهٔ صفحه ها کنونیکالِ صفحهٔ نخست را می گیرند، معمولا در پی یک پیکربندی غلط در افزونهٔ سئو یا کوچ از محیط آزمایشی.

دومین چیزی که باید نگاهش کرد تعداد H1هاست. حالت درست، یک H1 در هر صفحه است که بگوید صفحه دربارهٔ چیست. اگر هیچ H1ای نباشد، گوگل ناچار به حدس زدن است؛ اگر بیش از یکی باشد، معمولا قالب لوگو یا نام سایت را به صورت H1 نوشته است. هیچ کدام از این دو فاجعه نیست، اما هر دو یک معنا دارند: ساختار صفحه را کسی که به آن دقت کند نچیده است.

مورد سوم تگ های پیش نمایش اجتماعی است که تقریبا همیشه فراموش می شوند در حالی که سریع ترین اثر را دارند. اگر لینک شما در واتساپ یا تلگرام بدون عکس و بدون شرح باز شود، در مقایسه با همان لینک همراه یک کارت مرتب، خیلی کمتر کلیک می خورد. برای سایت هایی در ایران که بخش عمدهٔ بازدیدشان از این دو پیام رسان تامین می شود، این تغییر کوچک بازده بالایی دارد.

سرور ما HTML خام صفحه را می گیرد و تگ ها را بدون اجرای جاوااسکریپت می خواند. این یک محدودیت واقعی است: اگر تگ های متای سایت شما با جاوااسکریپت ساخته شوند، مانند برخی سایت های ری اکت و نکست، اینجا خالی به نظر می رسند. با این حال گوگل هم در گذر نخست همان HTML خام را می بیند، پس خالی بودن این خروجی خودش یک هشدار است، نه صرفا خطای ابزار.

اجرای این ابزار روی زیرساخت خودمان است و هیچ دادهٔ خریداری شده ای پشت آن نیست، پس هزینه ندارد و همین طور می ماند. تنها محدودیتش یک سقف روزانه است که نمی گذارد یک ربات کل ظرفیت را اشغال کند.

سقف روزانه به ازای هر بازدیدکننده شمرده می شود. اگر بیش از آن نیاز دارید، یک حساب بی هزینه سقفتان را بالا می برد.

همه ابزارهای سئو